بچه ها بی گناهند. ساده و بی آلایش. تنها انسانهایی که خود خویش هستند.

دلم به حالشون می سوزه. این موجودات بی پناه با هزار امید و آرزو بدون اون هیچ در حال بزرگ شدنن و رو به جلو حرکت می کنند. ما آدمایی که مثلا بزرگ شدیم از بچگی گذشتیم - که ما همیشه بچه هستیم، فقط سطح آگاهیمون فرق میکنه - و به دوران رسیدن و شکوفایی رسیدیم. شکوفایی ما یعنی همین روزمرگی. دست و پا زدن توی این لجنزار زندگی. چنگ انداختن به هر جایی فقط برای زنده موندن. حالا این بچه ها می خوان مثل پدر مادراشون بزرگ بشن. استقلال بدست بیارن و زندگی کنن. رشد کردن و بزرگ شدن، چه از لحاظ جسمی و عقلی فرقی نمیکنه، باعث اضافه وزن میشه. هرچی هم که بیشتر بشه بیشتر توی این کثافت زندگی فرو میرن. پاکی بچه ها از همینه. به خاطر وزن کم روی سطح گه میمونن و از این لجنزار در امان هستند...