آدم باید همیشه دشمنی داشته باشه که بتونه فکر کنه و دندون قروچه کنه تا اون خشمی که بالفطره در تمامی آدما وجود داره، با این دندون قروچه کمی کمتر بشه.

اون وقت میشه کمی با دشمن حرف زد. البته این دشمن به طور قطع نباید عین معنی باشه.

دشمن میتونه یک دوست باشه. حتی یک یار...

دشمن یک اسمه، یک مستعار از وجود کسی در این دنیا برای گزیر از هیچ. برای رسیدن به نقطه پایانی که هیچگاه نیست و دشمن همیشه هست. باید باشه تا بتونیم به فهمی برسیم که این دنیا هیچی نیست جز یک هیچ بزرگ...